De onde trae a loucura o vento
e a onde a leva?
É a loucura á que se lle ocorreu por primeira vez
a fronteira
non para pór aranceis
-ela sempre obtén réditos-
mais por abdicar da súa condición nómade.
A loucura non fica
comigo pero franquea
a entrada do vento neste paso onde
-coma min-
quen non mira atrás mira abaixo
porque non hai adiante
porque non hai adiante
nos días de calima e febreiro.
Eu non fico
coa loucura
pero deixo que me acariñe
a cara con unllas rotas
coma unha aduaneira cega e xenófila.
Miro ao sur
aínda que non albisque nada
porque procuro agora o centro
desmagnetizado xa o norte.