A soidade procúrase a porción máxima da beleza
do xeito no que unha orquídea é superflua -non para sí-
baixo o ollar sen nervio do furacán;
do xeito no que o silencio volve cara sí
as flutuaccións que o aguilloan pero non o penetran
e cada roce co exterior que experimenta
contra a súa pel percorrida de perlas de parafina.
Un tremor de gozo autotélico.
Ou simplemente: coa tecnoloxía disponible
tan traballoso foi pintar de azul como o sería de branco
e a beleza só foi o achádego das horas a detraerse para multiplicarse.