Cando me sumei á auga,

tampouco me ataches a ti co meu nome. 

Fíxeno tan amodo, tan sublime; 

e mira que puiden pero non quixen 

esvarar danzando contemporáneamente sobre ela

sen lle tentar nin a superficie, 

que continuaba a intercambiar miraxes, 

as que ti querías. 

Podería encrabarme no teu retrato acristalado

coma un coitelo que non deixa gretas, 

coma o que ti gardas ás costas, 

e ser outra lámina de prata na que pulir o teu xeito de mirarte;

porque non me enferruxa, só me afina, 

soster o peso dos teus ollos, 

cega coma unha balanza. 

Mesmo así, sendo eu leve, lene, 

un corpo de auga, pouco máis nada, 

adiantas

a idea da onda, 

da pegada, 

da fractura. 

Eu non tremo mentras ti si temes

e me proxectas sólida;

un bólido nunha atmosfera que o disolve de beleza mentras só se sinte violentada. 

Se o pánico non fora hidrófilo...

pero caes

e por facer pé

non morres

mais crebas

o continente que me contiña 

reflectante sempre

blindada en aparencia

contra carraxes que guindaches coma orballo. 

Tornas torrencial agora e permanezo líquida;

esvaro pero non agardarei a unha forza de magnitude hidrófoba. 

Máis adiante fareime lama e noite

navegarán sen brúxula pitacegas, 

asinaránse indultos para sambesugas

e lamberame o lombo lúa coa mesma xustiza

coa que che visto cada poro

coa que che enxugo cada bágoa 

sabendo ben porque a choras. 

Por qué non vas ao mar, que non retorna nada ao mesmo lugar do que o toma, 

que non devolve senon a cor mutable do que é, Narciso? 

O mar cuxa furia si é ecuánime.