Viaxo pola casa
soa domesticidade inmaculada
á procura do cuarto con máis luz
e Bernarda del Carpio perségueme
a fechar as contras
a tapar os ollos
a cegar a pobre curiosidade en flor do Polifemo namorado
-oio que prende, creo, a televisión-.
Ás oito o solpor sementa a cociña
ás oito o solpor segmenta a cociña
e eu saco das vitrinas a cristalería
fecho agora eu os ollos e penso na Bohemia
na bonhomía e noutros lugares que non me foron gratos.
A luz faise fractal pragada de sí
a luz faise fractal pregada sobre sí
ten boas razóns para a dourada idolatría
fai tremer os panos e o papel de cociña.
Arde así a miña obra, curtocircuita a neveira,
mágoa de tiramisú, a empanada de bacallau torna agreste meseta
o caderno de notas pon a música nesta festa.
Para que poña un pé fóra do sanjuan Bernarda del Carpio
ardemos eu maila cociña.