Diario case esférico:
Venus posúe unha superficie volcánica, amartelada pola indelicadeza de Vulcano como a súa etimoloxía parece indicar, ou xurdida como reacción contrafóbica á mesma, todo vértices. A súa presión atmosférica é 90 veces superior á da Terra, nada sólido, nada vivo, pode mirar cara arriba, e a súa órbita é elíptica, aínda que con apenas una excentricide do 1%. Autodisciplina e ningún satélite.
A beleza non mingúa:
redensifícase ata a gravidade extrema.
Desde experimento a mostra é necesariamente pobre.
A resistencia a ser sostida polo dedo que lle explora as galadas
que nin admiten grade
nin chafarices de transparente púrpura
explica esa castigadora atmosfera.
Nela ata os cans que para sobreviviren na aridez
lle veñen lamber a suor sulfhídrica
acaban co fuciño apertado contra o malpaís.
Escoitan como o lombo dela
ao lentor extremado das auroras e solpores de habelenciosos dedos
se estrica e se comprime.
O cánido respira mais non ule a poeira
da babuxadiña tenra non brota nada.
U-los océanos?