Entendo que a brancura poida ser aterradora,
coñezoa ben.
Por iso a neve só me morde coa forza dun gato impaciente que demanda o almorzo
e eu podo ignorala coma un espertador mentres derruba todos os demais tellados.
Empréstoche as miñas botas,
sígueme,
eu camiñarei cos pés nús sobre a brasa branca.