Construíron fogares
a imaxe e semellanza
da súa propia fealdade...
ou é a tristura dos pallotes
a que reflicten
as súas facianas?
Os ollos escintilan
coma os tambores con ferrruxe
das lavadoras vellas.
As bocas -bocage-
pechadas. Dificilmente a palabra
pode saltar o valo
inzado de vidros rotos,
mover a porta que sostivo
un leito inimigo do amor.
Eles matan aos que violentan as lindes,
aos que non respectan a propiedade das fontes e os pasos.
Elas son a terra que percorren os camiños e os regos.
Por elas chove,
e non choran.
A elas fírenas,
e dan froito.
O lume mórdeas,
mais o sangue azul e verde si ten porta
na súa pel de serán bocarriba.
Viúva de vivos,
serías feliz,
Galiza.