(novembro do 2012 que nunca foi)
Colléchesme da man,
mirando os Xirasois
do flamenco, do francés,
do bebedor de absenta.
E no alento, vixiado,
por cámaras, por láseres,
humedecemos outra vez
o óleo sobre o lenzo.
Compredemos coma o tolo,
o da orella o e coitelo,
que simbolizan ben o amor
os fragmentos dun cadáver:
flores (ou a natureza morta).